१८ व्या शतकाचा उत्तरार्ध… संपूर्ण देश ब्रिटिशांच्या जुलमी राजवटीत होरपळत होता. अशातच, महाराष्ट्रातल्या अहिल्यानगर जिल्ह्यातील एका छोट्याशा, जगाला माहित नसलेल्या गावात… म्हणजेच शिर्डीत एक १६ वर्षांचा तरुण मुलगा येतो..! अंगावर साधी कफनी, डोक्याला पांढरं फडकं, पण डोळ्यात ब्रह्मांड सामावेल एवढं अथांग तेज! हा तरुण कोण होता? त्याचे आई-वडील कोण? त्याचा धर्म कोणता? आणि सर्वात मोठा प्रश्न… तो शिर्डीत नेमका कसा आणि का आला? बाबा शिर्डीत एकदा नाही, तर दोनदा आले होते! आणि दुसऱ्यांदा येताना त्यांनी असा चमत्कार केला, जो पाहून सगळ्यांनाच त्यांच्यातले संतत्व दिसले. आजच्या व्हिडिओमध्ये आपण ऐकीव गोष्टी नाही, तर थेट ऐतिहासिक ग्रंथ आणि पुराव्यांसह साईबाबांच्या आगमनाचा सर्वात मोठा सस्पेन्स उलगडणार आहोत! व्हिडिओ शेवटपर्यंत नक्की बघा, कारण शेवटी आम्ही बाबांच्या पूर्व आयुष्याबद्दल एक असा खुलासा करणार आहोत, जो तुम्ही कधीच ऐकला नसेल!
मित्रांनो, सोशल मीडियावर अनेकदा साईबाबांबद्दल वेगवेगळ्या कथा सांगितल्या जातात. पण आपल्या व्हिडिओचा पाया हा थेट लिखित पुराव्यांवर आधारलेला आहे.
पहिला आणि सर्वात मोठा पुरावा :
बाबांचे निस्सीम भक्त हेमाडपंत लिखित ‘श्री साई सच्चरित’ हा ग्रंथ. हा केवळ ग्रंथ नाही, तर बाबांच्या हयातीत, त्यांच्या संमतीने लिहिलेला एक ऐतिहासिक दस्तऐवज आहे. याच्या अध्याय ४ आणि अध्याय ५ मध्ये बाबांच्या दोन्ही आगमनांचा स्पष्ट लिखित पुरावा मिळतो!
दुसरा पुरावा :
संतकवी दासगणू महाराज रचित ‘संतकथामृत’ अध्याय ५७ आणि ‘भक्तलीलामृत’ अध्याय ११ आणि १२! हे ग्रंथ बाबांच्या आगमनाची साक्ष देतात. चला तर मग, जाऊया इतिहासाच्या त्या पानांमध्ये…
पुरावा : श्री साई सच्चरित – अध्याय ४.
बाबा जेव्हा पहिल्यांदा शिर्डीत दिसले, तेव्हा ते अवघ्या १६ वर्षांचे सुकुमार तरुण होते. ते एका कडुनिंबाच्या झाडाखाली ध्यानस्थ बसले होते. कडक ऊन असो, वारा असो वा थंडी… हा तरुण रात्रंदिवस तिथेच बसून असायचा. लोकांना आश्चर्य वाटलं की, या झाडाची पानं एरवी कडू लागतात, पण बाबा ज्या फांदीखाली बसायचे, तिची पानं चवीला गोड लागायची!
आता येतो सर्वात मोठा टर्निंग पॉईंट :
गावातील लोकांना वाटलं की हा कोणी सामान्य मुलगा नाही. गावकऱ्यांनी जेव्हा कुतूहलापोटी त्या झाडाच्या मुळाशी खोदकाम केलं, तेव्हा तिथे जमीनदोस्त झालेलं एक गुप्त भुयार सापडलं ! त्या भुयारात चार विटांचे दिवे जळत होते. गावकऱ्यांना आश्चर्यचकित झालेले पाहून तो तरुण फकीर म्हणाला, ‘हे माझ्या गुरूंचे स्थान आहे, याला धक्का लावू नका.’
पण खरी खळबळ तेव्हा उडाली, जेव्हा काही महिन्यांनी हा तरुण फकीर अचानक शिर्डीतून गायब झाला! तो कुठे गेला? कोणी पळवून नेलं की तो स्वतःच अंतर्धान पावला? संपूर्ण शिर्डीत शांतता पसरली… हा होता बाबांचा पहिला कालखंड…
पुरावा : श्री साई सच्चरित – अध्याय ५ (नाव : साईबाबांचे शिर्डीत पुनरागमन).
साधारण वर्ष १८५८! औरंगाबाद जिल्ह्यातील धूपखेड गावचे एक श्रीमंत जहागीरदार होते – चांद पाटील. त्यांची लाडकी घोडी हरवली होती. कित्येक दिवस शोधूनही ती सापडत नव्हती. चांद पाटील निराश होऊन जंगलातून चालले होते. अचानक त्यांना एका झाडाखाली तोच तरुण फकीर बसलेला दिसला. त्या फकिराने चांद पाटलांना आवाज दिला आणि म्हणाले, ‘पाटील, घोड्याचा शोध कुठे घेता? ती तिथे त्या नाल्यापलीकडे चरते आहे, बघा!’ चांद पाटील तिथे गेले, तर काय आश्चर्य! त्यांची हरवलेली घोडी तिथेच उभी होती. पण चमत्कार इथेच संपला नाही. फकिराला चिलिम ओढायची होती. त्यांनी जमिनीवर चिमटा मारला, तर धगधगता विस्तव निघाला. आणि पाण्यासाठी दांडा मारला, तर स्वच्छ पाण्याचा झरा फुटला. हे पाहून चांद पाटील बाबांच्या पाया पडले. चांद पाटलांच्या मेव्हण्याच्या मुलाचे लग्न शिर्डीत ठरले होते. त्यांनी बाबांना वऱ्हाडात येण्याची विनंती केली आणि बाबा पुन्हा शिर्डीत आले.
इतिहास बदलणारा क्षण :
लग्नाचं वऱ्हाड शिर्डीच्या खंडोबा मंदिरासमोर उतरलं. बाबा गाडीतून खाली उतरले. खंडोबा मंदिराचे पुजारी म्हाळसापती यांनी त्या फकिराचे तेज पाहिले आणि त्यांच्या मुखातून उत्स्फूर्तपणे शब्द बाहेर पडले– ‘या साई!’ मित्रांनो, तोपर्यंत बाबांना कोणी ‘साई’ म्हणत नव्हतं. ‘साई’ या शब्दाचा अर्थ होतो ‘संत’ किंवा ‘भगवान’. म्हाळसापतींच्या त्या एका शब्दाने या अज्ञाताला जगाचे ‘साईबाबा’ बनवले…
पण मित्रांनो, आता त्या प्रश्नाकडे वळूया जो सोशल मीडियावर नेहमी वादळ निर्माण करतो. बाबा शिर्डीतून गायब झाले त्या काळात म्हणजेच साधारण १८५४ ते १८५८ नेमके कुठे होते? काही ज्येष्ठ इतिहासकार आणि संशोधकांच्या मते, हा तोच काळ होता जेव्हा भारतात १८५७ चा पहिला स्वातंत्र्यलढा पेटला होता. अनेक सूफी संत आणि साधू जंगला-जंगलात फिरून क्रांतीचा संदेश पोहोचवत होते. काही दाव्यांनुसार, साईबाबा त्या काळात झाशीच्या राणीच्या सैन्यासोबत किंवा तात्या टोपेंच्या संपर्कात होते! बाबांनी स्वतः कधीच त्यांच्या भूतकाळाचा उलगडा केला नाही. ते फक्त एवढंच म्हणायचे, ‘सबका मालिक एक’. त्यांनी शिर्डीच्या एका पडक्या मशिदीला आपलं घर बनवलं आणि तिला नाव दिलं ‘द्वारकामाई’
एका छोट्याशा गावात बैलगाडीतून आलेला हा फकीर आज जगाचा तारणहार बनला आहे. त्यांनी कधी स्वतःला देव म्हटलं नाही, पण त्यांच्या ‘श्रद्धा आणि सबुरी’ या मंत्राने कोट्यवधी लोकांचं आयुष्य बदललं. खंडोबा मंदिर, गुरुस्थान आणि द्वारकामाई आजही या इतिहासाचे जिवंत पुरावे म्हणून शिर्डीत उभे आहेत.
