मित्रांनो… कल्पना करा, तुम्ही तुमच्या कुटुंबासोबत मोठ्या आनंदाने एखाद्या लग्नकार्यासाठी किंवा देवदर्शनासाठी बाहेरगावी जाता. घराच्या दरवाजाला भक्कम कुलूप लावता. पण दुसऱ्या दिवशी पहाटे तुमच्या शेजारच्यांचा फोन येतो आणि तिकडून आवाज येतो— ‘लवकर घरी या, तुमच्या घराचं कुलूप तुटलंय, कपाटं उघडी आहेत आणि घरातलं सगळं सामान अस्ताव्यस्त पडलंय!’
ही केवळ एका घराची किंवा एका कुटुंबाची कथा राहिलेली नाही. अहिल्यानगर जिल्ह्यात सध्या हे चित्र रोजचं झालंय. कधीकाळी शांत, सुसंस्कृत आणि सुरक्षित मानला जाणारा हा जिल्हा आज चोरटे, दरोडेखोर आणि लुटारूंच्या विळख्यात अडकला आहे का, असा प्रश्न पडलाय. १६ नोव्हेंबर २०२६ रोजी संगमनेर शहरात एकाच रात्री तब्बल पाच घरे फोडली गेली आणि संपूर्ण जिल्हा हादरून गेला.
एकीकडे जिल्ह्यावर दुष्काळाचं गडद सावट असताना, दुसरीकडे गुन्हेगारीच्या या वाढत्या ग्राफने सामान्य माणसाची झोप उडवलीय. नेमकं अहिल्यानगर जिल्ह्यात चाललंय तरी काय? जानेवारीपासून आत्तापर्यंत चोरी आणि घरफोड्यांचे आकडे काय सांगतात? गेल्या दोन महिन्यांत जिल्ह्याच्या कानाकोपऱ्यात कोणते थरारक प्रकार घडले? आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे, ही असुरक्षितता का निर्माण झाली आहे? या सगळ्या प्रश्नांची सविस्तर उत्तरे आपण आजच्या या विशेष रिपोर्टमधून जाणून घेणार आहोत.
कोणत्याही विषयाचं गांभीर्य समजून घ्यायचं असेल, तर आधी आकडेवारी पाहावी लागते. आणि अहिल्यानगर जिल्ह्याची आकडेवारी तर अंगावर काटा आणणारी आहे. सुरुवातीला आपण फक्त अहिल्यानगर शहराची आकडेवारी पाहूया. जानेवारी ते ऑक्टोबर २०२६ या अवघ्या १० महिन्यांत एकट्या अहिल्यानगर शहरातील कोतवाली आणि तोफखाना या दोन मुख्य पोलीस ठाण्यांच्या हद्दीत चोरीचे तब्बल २२१ गुन्हे दाखल झाले. यामध्ये कोतवाली पोलीस ठाण्यात १२६, तर तोफखाना पोलीस ठाण्यात ९५ चोऱ्यांची नोंद झाली. पण खरा धक्का तर पुढे आहे! या २२१ चोऱ्यांपैकी तब्बल १५३ चोऱ्यांचा आजतागायत छडाच लागलेला नाही. म्हणजेच तब्बल ७० टक्के प्रकरणांत चोरटे अजूनही मोकाट आहेत आणि नागरिकांचा लाखो रुपयांचा मुद्देमाल गायबच आहे.
आता घरफोड्यांची आकडेवारी पाहूया. याच १० महिन्यांत शहरातील या दोन पोलीस ठाण्यांच्या हद्दीत ४५ घरफोड्या झाल्या. कोतवालीत २६ आणि तोफखान्यात १९. यातील २९ घरफोड्यांचे आरोपी अजूनही पोलिसांच्या हाती लागलेले नाहीत.
ही आकडेवारी फक्त अहिल्यानगर शहरातील दोन पोलीस ठाण्यांची आहे. संपूर्ण जिल्ह्यात ३५ हून अधिक पोलीस ठाणी आहेत. जर श्रीरामपूर, संगमनेर, कोपरगाव, नेवासा, राहुरी, शेवगाव, पाथर्डी, जामखेड आणि कर्जत या संपूर्ण जिल्ह्याची गेल्या सहा ते दहा महिन्यांची आकडेवारी एकत्र केली, तर हा आकडा हजारो गुन्ह्यांच्या घरात जातो. रोज वृत्तपत्रं उघडली की जिल्ह्याच्या कोणत्या ना कोणत्या कोपऱ्यात चोरी, दरोडा किंवा घरफोडीची बातमी वाचायला मिळते. बातम्यांची संख्या इतकी मोठी आहे की त्यांची मोजदाद करणंही कठीण झालं आहे.
चोरट्यांची हिंमत किती वाढली आहे, याचं सर्वात ताजं आणि धक्कादायक उदाहरण म्हणजे १६ नोव्हेंबर २०२६ रोजी संगमनेर शहरात घडलेला प्रकार. रविवारी मध्यरात्रीनंतर चोरट्यांनी संगमनेरच्या उपनगरांना सोडून थेट शहरातील अत्यंत गजबजलेल्या आणि उच्चभ्रू वसाहतींना लक्ष्य केलं. एकाच रात्री तब्बल पाच ठिकाणी घरफोड्या करून चोरट्यांनी पोलिसांना उघड आव्हान दिलं. यामध्ये अभिनवनगर येथील स्वप्निल तवरेज हे कुटुंबासह लग्नासाठी बाहेरगावी गेले होते. पहाटे साडेपाचच्या सुमारास त्यांच्या चुलत बहिणीला घरातील लाईट सुरू असल्याचं दिसलं आणि कुलूप तुटलेलं आढळलं. सीसीटीव्ही तपासले असता पहाटे चार वाजता तिघा चोरट्यांनी घरात शिरून कपाटातील सोन्याचे दागिने, बिस्किटं आणि रोकड लंपास केल्याचं स्पष्ट झालं.
जेव्हा तवरेज तक्रार देण्यासाठी संगमनेर शहर पोलीस ठाण्यात पोहोचले, तेव्हा तिथलं दृश्य पाहून त्यांना धक्काच बसला. कारण त्याच रात्री चोरी झालेले इतर चार नागरिक त्यांच्याआधीच तक्रार देण्यासाठी पोलीस ठाण्यात ताटकळत उभे होते! अभिनवनगर, रहेमतनगर, नाईकवाडपूरा आणि शिवाजीनगर या चार वेगवेगळ्या भागांतील पाच घरे फोडून चोरट्यांनी ८ लाख ५० हजारांचे सोन्याचे दागिने आणि ४ लाख ४५ हजारांची रोकड असा एकूण १२ लाख ९५ हजारांचा मुद्देमाल एकाच रात्रीत लंपास केला. या घटनेत सर्वात संतापजनक बाब म्हणजे, एकाच रात्री पाच घरफोड्या झाल्याची नामुष्की लपवण्यासाठी आणि गुन्ह्यांचा आकडा कागदावर कमी दिसावा म्हणून पोलिसांनी पाचही घटनांची स्वतंत्र फिर्याद न घेता, एकाच तक्रारीत सर्वांचा समावेश केला, असा गंभीर आरोप स्थानिक माध्यमांतून आणि नागरिकांमधून होत आहे.
संगमनेरची घटना ही केवळ हिमनगाचं एक टोक आहे. गेल्या एक-दोन महिन्यांत, म्हणजेच ऑक्टोबर आणि नोव्हेंबर २०२६ मध्ये संपूर्ण अहिल्यानगर जिल्ह्यात जबरी चोरी, लुटमार आणि दरोड्याचं सत्रच सुरू झालं आहे. आपण जिल्ह्यातील चार प्रमुख भागांतील काही निवडक घटना पाहूया :
संगमनेर शहरातील पाच घरफोड्यांच्या घटनेला २४ तास उलटत नाहीत, तोच तालुक्यातील अंभोरे गावात चोरट्यांनी एका वृद्ध महिलेवर जीवघेणा हल्ला करून साडेचार लाख रुपयांचा ऐवज लुटला. तर दुसरीकडे कोपरगाव तालुक्यातील पोहेगाव येथे बंद घर फोडून चोरट्यांनी सव्वातीन लाखांचा मुद्देमाल लांबवला.एवढंच नाही तर, खुद्द जिल्हा मुख्यालयातही नागरिक सुरक्षित नाहीत. १६ नोव्हेंबर रोजी ऐतिहासिक चांदबिबी महालाजवळ बारदरी रस्त्यावर दोन लुटारूंनी एका युवकाला लोखंडी हातोड्याने बेदम मारहाण केली आणि त्याच्या मैत्रिणीची चांदीची अंगठी हिसकावून नेली. काही दिवसांपूर्वीच शहरातील रिलायन्स स्मार्ट बाजारच्या खिडकीचे गज कापून मोठी रोकड चोरली गेली होती.
सुदैवाने स्थानिक गुन्हे शाखेने याचा तपास लावत दोघांना अटक केली आणि ८ लाख २४ हजारांचा मुद्देमाल जप्त केला. मात्र, बोल्हेगाव, तोफखाना आणि वाळुंज शिवारात झालेल्या लाखोंच्या घरफोड्यांनी शहरातील सुरक्षेचे धिंडवडे काढले आहेत. उत्तर नगरमधील श्रीरामपूर आणि नेवासा भागात तर दरोडेखोरांनी धुमाकूळ घातला आहे. ऑक्टोबरच्या पहिल्या आठवड्यात श्रीरामपूर शहरात आदिक कुटुंबाच्या घरावर दरोडा टाकून चोरट्यांनी मारहाण करत १२ तोळे सोनं लुटलं. सकाळी मॉर्निंग वॉकला जाणाऱ्या एका ६० वर्षांच्या वृद्ध महिलेवर हल्ला करून ७५ हजारांचं गंठण हिसकावण्यात आलं.
इतकंच नाही तर १३ नोव्हेंबरच्या मध्यरात्री श्रीरामपूर-नेवासा रस्त्यावरील भोकर फाटा इथल्या कृषी बियाणे गोदामाचे शटर उचकटून लाखांचा माल लंपास केला गेला. नेवासा इथेही दरोड्याच्या घटनेनंतर नागरिकांना रस्त्यावर उतरून आंदोलन करावं लागलं, तेव्हा कुठे एका आरोपीला अटक झाली. केवळ गावं आणि शहरंच नाही, तर जिल्ह्यातून जाणारे महामार्गही असुरक्षित झाले आहेत. नागपूर-मुंबई प्रवासादरम्यान एका उबेर चालकाला कोयत्याचा धाक दाखवून, त्याचे हातपाय बांधून कार आणि मोबाईल लुटण्याची थरारक घटना घडली. यातील तिघा अट्टल दरोडेखोरांना स्थानिक गुन्हे शाखेने बदलापूरमधून अटक केली, ही एकमेव जमेची बाजू.
या सर्व घटना पाहिल्यानंतर एक अत्यंत महत्त्वाचा प्रश्न निर्माण होतो— अहिल्यानगर जिल्हा इतका असुरक्षित का झाला आहे? गुन्हेगारांची हिंमत इतकी का वाढली आहे? यामागे तीन प्रमुख कारणं आहेत, ज्यांचं विश्लेषण करणं गरजेचं आहे.
पहिलं कारण: दुष्काळाची गडद छाया आणि आर्थिक संकट
यंदा अहिल्यानगर जिल्ह्यावर दुष्काळाचं मोठं सावट आहे. पाऊस कमी झाल्याने शेती संकटात आहे, ग्रामीण भागात हाताला काम राहिलेलं नाही आणि महागाईने कळस गाठला आहे. गुन्हेगारी शास्त्राचा असा नियम आहे की, जेव्हा जेव्हा दुष्काळ पडतो आणि आर्थिक टंचाई निर्माण होते, तेव्हा चोरी, घरफोड्या आणि लुटमारीच्या घटनांमध्ये मोठी वाढ होते. त्यातच आता थंडीचे दिवस सुरू झाले आहेत. थंडीच्या काळात रात्रीच्या वेळी लोक गाढ झोपेत असतात आणि गल्ल्या निर्मनुष्य असतात, याचाच फायदा सराईत गुन्हेगार घेत आहेत.
दुसरं कारण: पोलिसांचा संपलेला धाक आणि सुस्त यंत्रणा
दुष्काळ आणि थंडीच्या काळात गुन्हेगारी वाढणार, याचा पूर्वानुमान पोलीस प्रशासनाला असायला हवा होता. पूर्वी असे दिवस आले की पोलीस रात्रीची गस्त वाढवायचे, चौकाचौकांत नाकाबंदी व्हायची आणि रेकॉर्डवरील गुन्हेगारांची झाडाझडती घेतली जायची. पण आज चित्र पूर्णपणे उलटं दिसत आहे. अनेक पोलीस ठाण्यांचा कारभार सुस्त झाला आहे. वाळू तस्करी, अवैध धंदे आणि राजकीय पुढार्यांची मर्जी राखण्यातच काही अधिकारी मश्गुल आहेत का, असा थेट सवाल आता जनता आणि स्थानिक प्रसारमाध्यमं विचारत आहेत. जेव्हा पोलिसांचं मूळ कामावरून लक्ष विचलित होतं, तेव्हा गुन्हेगारांचं फावतं.
तिसरं कारण: तपासातील उदासीनता आणि शिक्षेचा अभाव
जेव्हा एखादी चोरी होते, तेव्हा पोलीस फक्त गुन्हा दाखल करण्याचे सोपस्कार पार पाडतात. पण त्यापुढे जाऊन सीसीटीव्ही फुटेज तपासणे, तांत्रिक तपास करणे आणि आरोपींना अटक करणे यात मोठी दिरंगाई होते. आकडेवारीच सांगते की ७० टक्के चोऱ्यांचा तपास लागत नाही. जेव्हा गुन्हेगारांना हे कळतं की आपण चोरी केली तरी पोलीस आपल्यापर्यंत पोहोचू शकत नाहीत, तेव्हा त्यांच्या मनातील कायद्याचा धाक पूर्णपणे संपून जातो. आणि हाच संपलेला धाक आज संगमनेर, श्रीरामपूर आणि अहिल्यानगरच्या रस्त्यांवर पाहायला मिळत आहे.
मित्रांनो, आज परिस्थिती अशी झाली आहे की सामान्य माणसाने आपल्या कष्टाची कमाई बँकेत ठेवावी की घरात, हा प्रश्न पडला आहे. लग्नसराईचे दिवस सुरू आहेत. लोक घराला कुलूप लावून बाहेरगावी जातात आणि मागे चोरटे घरावर डल्ला मारतात. पोलीस अधीक्षकांनी आता या प्रकरणात तातडीने लक्ष घालण्याची गरज आहे. केवळ कागदावर गुन्हे कमी दाखवून चालणार नाही, तर प्रत्यक्ष रस्त्यावर पोलिसांचा धाक दिसला पाहिजे. रात्रीची गस्त वाढवणे, गल्लीबोळात बीट मार्शल तैनात करणे, संशयितांची कसून चौकशी करणे आणि प्रलंबित गुन्ह्यांचा तातडीने छडा लावून चोरट्यांना जेरबंद करणे, ही काळाची गरज आहे.
तसेच, नागरिकांनीही या काळात अधिक सतर्क राहणं आवश्यक आहे. बाहेरगावी जाताना घरात मोठ्या प्रमाणावर सोनं आणि रोकड ठेवू नका, शेजाऱ्यांना कल्पना देऊन जा आणि शक्य असल्यास घराबाहेर सीसीटीव्ही कॅमेरे बसवा. तुम्हाला काय वाटतं मित्रांनो? अहिल्यानगर जिल्ह्यातील या वाढत्या गुन्हेगारीला नेमकं जबाबदार कोण? तुमच्या गावात किंवा शहरात रात्री पोलिसांची गस्त असते का? तुमचे अनुभव आणि मत खाली कमेंट बॉक्समध्ये नक्की लिहा. हा व्हिडीओ जास्तीत जास्त शेअर करा, जेणेकरून सर्वसामान्य नागरिकांचा हा आवाज झोपलेल्या प्रशासनाच्या कानापर्यंत पोहोचेल. पुन्हा भेटूया अशाच एका महत्त्वाच्या विषयासह, तोपर्यंत नमस्कार…





